Akty prawne PP



Pierwsza pomoc i Kwalifikowana pierwsza pomoc

Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

Dz.U. 1997 nr 88 poz. 553
Dz.U. 2016 nr 0 poz. 1137

Art. 162
§ 1. Kto człowiekowi znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu nie udziela pomocy, mogąc jej udzielić bez narażenia siebie lub innej osoby na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2. Nie popełnia przestępstwa, kto nie udziela pomocy, do której jest konieczne poddanie się zabiegowi lekarskiemu albo w warunkach, w których możliwa jest niezwłoczna pomoc ze strony instytucji lub osoby do tego powołanej.

Art. 222
§ 1. Kto narusza nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.

Art. 224
§ 1. Kto przemocą lub groźbą bezprawną wywiera wpływ na czynności urzędowe organu administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto stosuje przemoc lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego albo osoby do pomocy mu przybranej do przedsięwzięcia lub zaniechania prawnej czynności służbowej.

Art. 226
§ 1. Kto znieważa funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybraną, podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 26 sierpnia 2009 r. w sprawie przygotowania nauczycieli do prowadzenia zajęć edukacyjnych w zakresie udzielania pierwszej pomocy

Dz.U. 2009 nr 139 poz. 1132

Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 26 sierpnia 2009 r. w sprawie przygotowania nauczycieli do prowadzenia zajęć edukacyjnych w zakresie udzielania pierwszej pomocy

Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 19 marca 2007 r. w sprawie kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy

Dz.U. 2007 nr 60 poz. 408

Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 19 marca 2007 r. w sprawie kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy

Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze

Dz.U. 2002 nr 130 poz. 1112
Dz.U. 2016 poz. 605
 
Art. 117
1. Dowódca statku powietrznego, który otrzymał sygnał o niebezpieczeństwie grożącym innemu statkowi powietrznemu lub statkowi morskiemu, spostrzegł statek powietrzny lub morski, który uległ wypadkowi lub znalazł się w niebezpieczeństwie, albo zauważył inną katastrofę lub klęskę żywiołową bądź zauważył osobę znajdującą się na morzu w niebezpieczeństwie utraty życia, obowiązany jest udzielić poszkodowanym lub znajdującym się w niebezpieczeństwie pomocy w zakresie, w jakim może to uczynić bez narażenia na niebezpieczeństwo powierzonego mu statku powietrznego, pasażerów, załogi lub innych osób.
2. Obowiązek pomocy ustaje, gdy dowódca wie, że kto inny udziela pomocy w podobnych lub lepszych warunkach, niż on sam mógłby jej udzielić.

Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

Dz.U. 1997 nr 98 poz. 602
Dz.U. 2017 poz. 128
 
Art. 44
1. Kierujący pojazdem w razie uczestniczenia w wypadku drogowym jest obowiązany:
1) zatrzymać pojazd, nie powodując przy tym zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego;
2) przedsięwziąć odpowiednie środki w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu w miejscu wypadku;
3) niezwłocznie usunąć pojazd z miejsca wypadku, aby nie powodował zagrożenia lub tamowania ruchu, jeżeli nie ma zabitego lub rannego;
4) podać swoje dane personalne, dane personalne właściciela lub posiadacza pojazdu oraz dane dotyczące zakładu ubezpieczeń, z którym zawarta jest umowa obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, na żądanie osoby uczestniczącej w wypadku.
2. Jeżeli w wypadku jest zabity lub ranny, kierujący pojazdem jest obowiązany ponadto:
1) udzielić niezbędnej pomocy ofiarom wypadku oraz wezwać zespół ratownictwa medycznego i Policję;
2) nie podejmować czynności, które mogłyby utrudnić ustalenie przebiegu wypadku;
3) pozostać na miejscu wypadku, a jeżeli wezwanie zespołu ratownictwa medycznego lub Policji wymaga oddalenia się – niezwłocznie powrócić na to miejsce.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do innych osób uczestniczących w wypadku.




Apteczka pierwszej pomocy

Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

Dz.U. 1974 nr 24 poz. 141
Dz.U. 2016 poz. 1666

Art. 207.1
§ 1. Pracodawca jest obowiązany przekazywać pracownikom informacje o:
1) zagrożeniach dla zdrowia i życia występujących w zakładzie pracy, na poszczególnych stanowiskach pracy i przy wykonywanych pracach, w tym o zasadach postępowania w przypadku awarii i innych sytuacji zagrażających zdrowiu i życiu pracowników;
2) działaniach ochronnych i zapobiegawczych podjętych w celu wyeliminowania lub ograniczenia zagrożeń, o których mowa w pkt 1;
3) pracownikach wyznaczonych do:
a) udzielania pierwszej pomocy,
b) wykonywania działań w zakresie zwalczania pożarów i ewakuacji pracowników.

Art. 209.1
§ 1. Pracodawca jest obowiązany:
1) zapewnić środki niezbędne do udzielania pierwszej pomocy w nagłych wypadkach, zwalczania pożarów i ewakuacji pracowników;
2) wyznaczyć pracowników do:
a) udzielania pierwszej pomocy,
b) wykonywania działań w zakresie zwalczania pożarów i ewakuacji pracowników;
3) zapewnić łączność ze służbami zewnętrznymi wyspecjalizowanymi w szczególności w zakresie udzielania pierwszej pomocy w nagłych wypadkach, ratownictwa medycznego oraz ochrony przeciwpożarowej.
§ 2. Działania, o których mowa w § 1, powinny być dostosowane do rodzaju i zakresu prowadzonej działalności, liczby zatrudnionych pracowników i innych osób przebywających na terenie zakładu pracy oraz rodzaju i poziomu występujących zagrożeń.
§ 3. Liczba pracowników, o których mowa w § 1 pkt 2, ich szkolenie oraz wyposażenie powinny uwzględniać rodzaj i poziom występujących zagrożeń.
§ 4. W przypadku zatrudniania przez pracodawcę wyłącznie pracowników młodocianych lub niepełnosprawnych – działania, o których mowa w § 1 pkt 2, może wykonywać sam pracodawca. Przepis § 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 224
§ 1. Pracodawca prowadzący działalność, która stwarza możliwość wystąpienia nagłego niebezpieczeństwa dla zdrowia lub życia pracowników, jest obowiązany podejmować działania zapobiegające takiemu niebezpieczeństwu.
§ 2. W przypadku, o którym mowa w § 1, pracodawca jest obowiązany zapewnić:
1) odpowiednie do rodzaju niebezpieczeństwa urządzenia i sprzęt ratowniczy oraz ich obsługę przez osoby należycie przeszkolone;
2) udzielenie pierwszej pomocy poszkodowanym.
§ 3. Przepisy § 1 i 2 nie naruszają wymagań, określonych w odrębnych przepisach, dotyczących katastrof i innych nadzwyczajnych zagrożeń.

Art. 225
§ 1. Pracodawca jest obowiązany zapewnić, aby prace, przy których istnieje możliwość wystąpienia szczególnego zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzkiego, były wykonywane przez co najmniej dwie osoby, w celu zapewnienia asekuracji.

Art. 234
§ 1. W razie wypadku przy pracy pracodawca jest obowiązany podjąć niezbędne działania eliminujące lub ograniczające zagrożenie, zapewnić udzielenie pierwszej pomocy osobom poszkodowanym i ustalenie w przewidzianym trybie okoliczności i przyczyn wypadku oraz zastosować odpowiednie środki zapobiegające podobnym wypadkom.
§ 2. Pracodawca jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić właściwego okręgowego inspektora pracy i prokuratora o śmiertelnym, ciężkim lub zbiorowym wypadku przy pracy oraz o każdym innym wypadku, który wywołał wymienione skutki, mającym związek z pracą, jeżeli może być uznany za wypadek przy pracy.
§ 3. Pracodawca jest obowiązany prowadzić rejestr wypadków przy pracy.
§ 3.1 Pracodawca jest obowiązany przechowywać protokół ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy wraz z pozostałą dokumentacją powypadkową przez 10 lat.
§ 4. Koszty związane z ustalaniem okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy ponosi pracodawca.

Art. 237.11a
§ 1. Pracodawca konsultuje z pracownikami lub ich przedstawicielami wszystkie działania związane z bezpieczeństwem i higieną pracy, w szczególności dotyczące:
1) zmian w organizacji pracy i wyposażeniu stanowisk pracy, wprowadzania nowych procesów technologicznych oraz substancji chemicznych i ich mieszanin, jeżeli mogą one stwarzać zagrożenie dla zdrowia lub życia pracowników;
2) oceny ryzyka zawodowego występującego przy wykonywaniu określonych prac oraz informowania pracowników o tym ryzyku;
3) tworzenia służby bhp lub powierzania wykonywania zadań tej służby innym osobom oraz wyznaczania pracowników do udzielania pierwszej pomocy, a także wykonywania działań w zakresie zwalczania pożarów i ewakuacji pracowników;
4) przydzielania pracownikom środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego;
5) szkolenia pracowników w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy.y pracy.

Ustawa z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

Dz.U. 2001 nr 113 poz. 1207
Dz.U. 2016 poz. 1868

Art. 5
Kto zauważy osobę lub osoby znajdujące się w stanie nagłym, obowiązany jest w miarę posiadanych możliwości:
1) do niezwłocznego udzielenia pierwszej pomocy,
2) do niezwłocznego zawiadomienia centrum powiadamiania ratunkowego.

Art. 7
1. Osobie, która poniosła szkodę na mieniu powstałą w następstwie podjęcia przez nią medycznych działań ratowniczych lub udzielenia pierwszej pomocy, zwanej dalej „poszkodowanym”, przysługuje roszczenie o naprawienie tej szkody od Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem art. 12.
2. Naprawienie szkody, o którym mowa w ust. 1, obejmuje wyrównanie szkody rzeczywistej.
3. Naprawienie szkody nie przysługuje, jeżeli strata majątkowa powstała wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą Skarb Państwa nie ponosi odpowiedzialności.
4. W zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą do naprawienia szkody, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem art. 418.

Ustawa z dnia 5 sierpnia 2015 r. o pracy na morzu

Dz.U. 2015 poz. 1569

Art. 71.1
Na statku zapewnia się odpowiednie zaplecze i wyposażenie na potrzeby pomocy medycznej, w szczególności apteczka okrętowa i poradnik medyczny zgodny z wymaganiami Międzynarodowej Organizacji Zdrowia.
2. Na statku odbywającym podróże międzynarodowe dłuższe niż 3 dni, na którym znajduje się co najmniej 100 osób, armator jest obowiązany zatrudnić lekarza.
3. Jeżeli ze względu na charakter uprawianej przez statek żeglugi, w tym czas trwania podróży morskich oraz liczbę znajdujących się na nim osób, obecność lekarza na statku nie jest wymagana, w składzie załogi statku zapewnia się obecność co najmniej jednego marynarza posiadającego przeszkolenie spełniające wymagania Konwencji STCW w zakresie sprawowania opieki medycznej nad chorym.
4. Statek z załogą liczącą co najmniej 15 osób odbywający podróż morską trwającą co najmniej 3 dni powinien posiadać pomieszczenie szpitalne zapewniające możliwość prowadzenia prawidłowej opieki medycznej.
5. Prowadzenie apteczki okrętowej i sprawowanie opieki medycznej na statku należy do osoby posiadającej przeszkolenie, o którym mowa w ust. 3. Za czynności te odpowiada kapitan statku.
6. Dla marynarza na statku kapitan statku lub osoba przez niego upoważniona prowadzi kartę zdrowia, w której są dokonywane adnotacje o stanie zdrowia marynarza, których treść jest poufna i może być wykorzystywana wyłącznie w celu ułatwienia leczenia marynarza.

Art. 72
Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, określi, w drodze rozporządzenia:
1) wymagania dotyczące wyposażenia apteczek okrętowych w odpowiednie rodzaje i ilości produktów leczniczych, wyrobów medycznych i odtrutek, sposobu ich przechowywania, kontroli, wymiany oraz ewidencjonowania,
2) wymagania dotyczące wyposażenia środków ratunkowych w apteczki medyczne w odpowiednie rodzaje i ilości produktów leczniczych i wyrobów medycznych, sposobu ich kontroli, wymiany oraz ewidencjonowania,
3) wykaz substancji i materiałów stanowiących zagrożenie dla zdrowia lub życia, znajdujących się na statku,
4) wzór karty zdrowia dla marynarza na statku – mając na uwadze wymagania wynikające z umów międzynarodowych wiążących Rzeczpospolitą Polską w tym zakresie, uwzględniając charakter uprawianej żeglugi oraz konieczność zapewnienia marynarzom właściwej pomocy medycznej na statku.

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia

Dz.U. 2003 nr 32 poz. 262

§ 18. 1.
Autobus powinien być wyposażony w: 5) apteczkę doraźnej pomocy.

§ 24. 1.
Taksówkę wyposaża się w: 6) apteczkę doraźnej pomocy.

§ 40. 2.
Samochód ciężarowy przewożący osoby poza kabiną kierowcy i pomieszczenie przystosowane do przewozu osób powinny być wyposażone w: 6) apteczkę doraźnej pomocy.

§ 43. 1.
Pojazd silnikowy przeznaczony do nauki jazdy i egzaminowania, z zastrzeżeniem ust. 2, powinien być wyposażony w: 7) apteczkę doraźnej pomocy.

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa eksploatacji statków powietrznych

Dz.U. 2004 nr 262 poz. 2609
Załączniki

JAR-OPS 1.745 Apteczki pierwszej pomocy
a) Przewoźnik nie będzie użytkował samolotu, dopóki nie będzie on wyposażony w łatwo dostępne do użycia apteczki pierwszej pomocy (First-Aid Kits) wymagane w Tabeli Nr 1:

Zatwierdzona maksymalna konfiguracja miejsc pasażerskich (MAPSC) Wymagana liczba apteczek pierwszej pomocy
0 - 99 1
100 - 199 2
200 - 299 3
300 i więcej 4

b) Przewoźnik zapewni, aby wszystkie apteczki pierwszej pomocy były:
1) Okresowo sprawdzane, tak dalece jak to jest możliwe, dla potwierdzenia, że ich zawartość znajduje się w stanie właściwym do zamierzonego użycia;
2) Uzupełniane w regularnych odstępach czasu, zgodnie z instrukcjami podanymi na etykietach lub zgodnie z warunkami gwarancji środków medycznych.

JAR-OPS 1.755 Awaryjny zestaw medyczny
a) Przewoźnik nie będzie użytkował samolotu z zatwierdzoną maksymalną konfiguracją miejsc pasażerskich (MAPSC) większą niż 30, dopóki nie będzie on wyposażony w awaryjny zestaw medyczny (Emergency Medical Kit), kiedy dowolny punkt na planowanej trasie jego lotu będzie oddalony o więcej niż 60 minut lotu z normalną prędkością przelotową od lotniska, na którym możliwe jest uzyskanie wykwalifikowanej pomocy medycznej.
b) Dowódca zapewni, aby leki były wydawane tylko przez lekarzy, pielęgniarki lub podobnie wykwalifikowany personel.
c) Warunki przewozu:
1) awaryjny zestaw medyczny musi być zabezpieczony przed pyłem, wilgocią i, gdy jest to uzasadnione, przewożony w bezpiecznych warunkach w kabinie załogi;
2) Przewoźnik zapewni, aby awaryjny zestaw medyczny był:
I) Okresowo sprawdzany w celu upewnienia się, że jego zawartość znajduje się w stanie właściwym do zamierzonego użycia;
II) Uzupełniany w regularnych odstępach czasu, zgodnie z instrukcjami podanymi na etykietach lub zgodnie z warunkami gwarancji.

JAR-OPS 1.760 Tlen pierwszej pomocy
a) Przewoźnik nie będzie użytkował samolotu z kabiną ciśnieniową, na którym wymagane jest przewożenie członka personelu pokładowego, w lotach na wysokości ciśnieniowej powyżej 25000 stóp [ft], dopóki nie będzie on wyposażony w źródło dostarczania nierozrzedzonego tlenu dla pasażerów, którzy z powodów fizjologicznych mogą wymagać podania tlenu w następstwie dekompresji kabiny. Ilość tlenu będzie obliczona przy założeniu średniego współczynnika przepływu co najmniej 3 litry/minutę/osobę (Standard Temperature Pressure Dry - STPD) i ma zapewniać w danym locie, po dekompresji kabiny na wysokości ciśnieniowej większej niż 8000 stóp [ft] (2500 metrów [m]), ale nie większej niż 15000 stóp [ft], zaopatrzenie w tlen dla co najmniej 2% przewożonych pasażerów, lecz w żadnym wypadku nie mniej niż dla jednej osoby. Musi być zapewniona dostateczna liczba urządzeń podających tlen, ale w żadnym przypadku nie mniej niż dwa, które mogą być użyte przez personel pokładowy.
b) Ilość tlenu pierwszej pomocy wymagana dla określonej operacji będzie określona na bazie wysokości ciśnieniowej w kabinie i długotrwałości lotu, zgodnych z procedurami operacyjnymi ustalonymi dla każdej operacji i trasy.
c) Stosowanie wyposażenie tlenowe musi być zdolne do wytwarzania masy przepływu dla każdego użytkownika co najmniej 4 litry/minutę STPD. Mogą być przewidziane środki dla zmniejszenia przepływu, na dowolnej wysokości, do nie mniej niż 2 litrów/minutę STPD.

Załącznik numer 2
Szczegółowe zasady dotyczące bezpieczeństwa eksploatacji statków powietrznych lotnictwa ogólnego i usługowego oraz obowiązków ich używania (PL-6)

Rozdział 6. Przyrządy i wyposażenie statku powietrznego
6.2.5 Inne wyposażenie
Samoloty i śmigłowce ponadto muszą być wyposażone w:
1) apteczkę do udzielania pierwszej pomocy, umieszczoną na statku w dostępnym miejscu dla załogi, z oznaczeniem jej miejsca usytuowania symbolem czerwonego krzyża i zawierającą środki medyczne do udzielania pierwszej pomocy w ilości odpowiedniej do liczby załogi i miejsc dla podróżnych.

Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy

Dz.U. 1997 nr 129 poz. 844
Dz.U. 2003 nr 169 poz. 1650

§ 44.1
1. Pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom sprawnie funkcjonujący system pierwszej pomocy w razie wypadku oraz środki do udzielania pierwszej pomocy. W szczególności pracodawca powinien zapewnić:
1) punkty pierwszej pomocy w wydziałach (oddziałach), w których wykonywane są prace powodujące duże zagrożenia wypadkowe lub wydzielanie się par, gazów albo pyłów szkodliwych dla zdrowia – wyposażone w umywalki z ciepłą i zimnąwodą oraz niezbędny sprzęt i inne środki do udzielania pierwszej pomocy;
2) apteczki w poszczególnych wydziałach (oddziałach) zakładu pracy.
2. Ilość, usytuowanie i wyposażenie punktów pierwszej pomocy i apteczek powinny być ustalone w porozumieniu z lekarzem sprawującym profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikami, z uwzględnieniem rodzajów i nasilenia występujących zagrożeń.
3. Obsługa punktów i apteczek, o których mowa w ust. 1, na każdej zmianie powinna być powierzana wyznaczonym pracownikom, przeszkolonym w udzielaniu pierwszej pomocy.
4. W punktach pierwszej pomocy i przy apteczkach, w widocznych miejscach, powinny być wywieszone instrukcje o udzielaniu pierwszej pomocy w razie wypadku oraz wykazy pracowników, o których mowa w ust. 3.
5. Punkty pierwszej pomocy i miejsca usytuowania apteczek powinny być odpowiednio oznakowane, zgodnie z Polską Normą, i łatwo dostępne.

Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach

Dz.U. 2003 nr 6 poz. 69

§ 20
Pomieszczenia szkoły i placówki, w szczególności pokój nauczycielski, laboratoria, pracownie, warsztaty szkolne, pokój nauczycieli wychowania fizycznego, kierownika internatu (bursy) oraz kuchnię, wyposaża się w apteczki zaopatrzone w środki niezbędne do udzielania pierwszej pomocy i instrukcję o zasadach udzielania tej pomocy.

§ 21
Nauczyciele, w szczególności prowadzący zajęcia w warsztatach, laboratoriach, a także zajęcia wychowania fizycznego, podlegają przeszkoleniu w zakresie udzielania pierwszej pomocy.

Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 lipca 2007 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w uczelniach

Dz.U. 2007 nr 128 poz. 897

§ 7. 1
Rektor w przypadku stwierdzenia, że miejsce, w którym mają być prowadzone zajęcia, lub stan znajdujących się w nim urządzeń może stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa studentów, jest obowiązany nie dopuścić do rozpoczęcia zajęć, wstrzymać zajęcia lub określić zadania i sposoby postępowania zapewniające bezpieczne prowadzenie tych zajęć.
2. Rektor jest obowiązany zapewnić, aby prowadzący zajęcia w warsztatach, pracowniach specjalistycznych, laboratoriach oraz prowadzący zajęcia wychowania fizycznego byli przeszkoleni w zakresie
udzielania pierwszej pomocy.
3. W każdym budynku uczelni, w pomieszczeniu dostępnym w godzinach prowadzenia zajęć dydaktycznych lub badań naukowych powinna znajdować się co najmniej jedna przenośna apteczka, wyposażona
w niezbędne środki do udzielania pierwszej pomocy, których okres ważności nie upłynął, wraz z instrukcją o zasadach jej udzielania. Wykorzystane środki i materiały powinny być na bieżąco uzupełniane.

Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie

Dz.U. 2004 nr 188 poz. 1945

Wymagania co do wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, w tym usług gastronomicznych, dla pensjonatów
34. Udzielanie pierwszej pomocy w nagłych wypadkach — apteczka, personel przeszkolony w zakresie pomocy przedlekarskiej, przywołanie pomocy lekarskiej

Wymagania co do wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług dla kempingów (Campingów) i pól biwakowych
5. Punkt pierwszej pomocy czynny całą dobę, w tym przeszkolony pracownik, apteczka i łączność z pogotowiem ratunkowym

Wymagania co do wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług dla schronisk młodzieżowych
9. Apteczka zaopatrzona w leki i artykuły sanitarne




Ratownictwo Górskie

Ustawa z dnia 9 listopada 2012 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich oraz ustawy o ochronie przyrody
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 stycznia 2012 r. w sprawie dopuszczalnego obciążenia narciarskiej trasy zjazdowej, sposobu jego obliczania oraz szczegółowych warunków oświetlenia zorganizowanych terenów narciarskich
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie określenia stopni zagrożenia lawinowego oraz odpowiadających im zaleceń dla ruchu osób
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 grudnia 2011 r. w sprawie stopni trudności narciarskich tras zjazdowych, biegowych i nartostrad oraz sposobu ich oznaczania
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 grudnia 2011 r. w sprawie określenia wzorów znaków nakazu, zakazu, informacyjnych i ostrzegawczych stosowanych do oznakowania w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich
Ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich



Ratownictwo Wodne i Morskie

Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 lipca 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 stycznia 2018 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wymagań dotyczących wyposażenia wyznaczonych obszarów wodnych w sprzęt ratunkowy i pomocniczy, urządzenia sygnalizacyjne i ostrzegawcze oraz sprzęt medyczny, leki i artykuły sanitarne
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 stycznia 2018 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie minimalnych wymagań dotyczących liczby ratowników wodnych zapewniających stałą kontrolę wyznaczonego obszaru wodnego
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 kwietnia 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych
Ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 kwietnia 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu wykonywania zadań poszukiwania i ratowania życia na morzu przez Morską Służbę Poszukiwania i Ratownictwa oraz sposobu realizacji uprawnień członków ochotniczych drużyn ratowniczych
Oświadczenie Rządowe z dnia 17 czerwca 2013 r. w sprawie związania Rzeczypospolitej Polskiej Umową między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Litewskiej o współpracy w morskim i lotniczym poszukiwaniu i ratownictwie, podpisaną w Wilnie dnia 19 października 2009 r.
Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Litewskiej o współpracy w morskim i lotniczym poszukiwaniu i ratownictwie, podpisana w Wilnie dnia 19 października 2009 r.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie nasłuchu radiowego oraz osłony meteorologicznej na potrzeby Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie szkoleń w ratownictwie wodnym
Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie Morskiej Służby Asysty Telemedycznej
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie wymagań dotyczących wyposażenia wyznaczonych obszarów wodnych w sprzęt ratunkowy i pomocniczy, urządzenia sygnalizacyjne i ostrzegawcze oraz sprzęt medyczny, leki i artykuły sanitarne
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 stycznia 2012 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących liczby ratowników wodnych zapewniających stałą kontrolę wyznaczonego obszaru wodnego
Ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim
Ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych
Oświadczenie Rządowe z dnia 17 lipca 2006 r. w sprawie mocy obowiązującej Międzynarodowej konwencji o ratownictwie morskim, przyjętej przez Międzynarodową Organizację Morską w Londynie dnia 28 kwietnia 1989 r.
Międzynarodowa konwencja o ratownictwie morskim, przyjęta przez Międzynarodową Organizację Morską w Londynie dnia 28 kwietnia 1989 r.
Oświadczenie Rządowe z dnia 6 września 2002 r. w sprawie zatwierdzenia Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Szwecji o współpracy w zakresie ratownictwa załóg okrętów podwodnych, sporządzonej w Sztokholmie dnia 6 lutego 2002 r.
Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Szwecji o współpracy w zakresie ratownictwa załóg okrętów podwodnych, sporządzona w Sztokholmie dnia 6 lutego 2002 r.
Ustawa z dnia 18 września 2001 r. Kodeks morski
Oświadczenie Rządowe z dnia 6 lipca 1988 r. w sprawie ratyfikacji przez Polską Rzeczpospolitą Ludową Międzynarodowej konwencji o poszukiwaniu i ratownictwie morskim, sporządzonej w Hamburgu dnia 27 kwietnia 1979 r.
Międzynarodowa Konwencja o poszukiwaniu i ratownictwie morskim, sporządzona w Hamburgu dnia 27 kwietnia 1979 r.
Oświadczenie Rządowe z dnia 14 lutego 1973 r. w sprawie uczestnictwa Fidżi w Konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących zderzeń wraz w Protokołem podpisania i Konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących niesienia pomocy i ratownictwa morskiego wraz z Protokołem podpisania, sporządzonych w Brukseli dnia 23 września 1910 r., oraz w Konwencji międzynarodowej o ujednostajnieniu niektórych zasad dotyczących konosamentów, sporządzonej w Brukseli dnia 25 sierpnia 1924 r.
Oświadczenie Rządowe z dnia 22 stycznia 1968 r. w sprawie przystąpienia Paragwaju do Konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących zderzeń wraz z Protokołem podpisania, do Konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących niesienia pomocy i ratownictwa morskiego wraz z Protokołem podpisania, sporządzonych w Brukseli dnia 23 września 1910 r., oraz do Konwencji o ujednostajnieniu niektórych zasad dotyczących konosamentów, sporządzonej w Brukseli dnia 25 sierpnia 1924 r.
Oświadczenie Rządowe z dnia 30 września 1967 r. w sprawie przystąpienia Demokratycznej Republiki Konga do Konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących zderzeń wraz z Protokołem podpisania oraz do Konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących niesienia pomocy i ratownictwa morskiego wraz z Protokołem podpisania, sporządzonych w Brukseli dnia 23 września 1910 r.
Oświadczenie Rządowe z dnia 22 lutego 1967 r. w sprawie przystąpienia Iranu do Konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących zderzeń wraz z Protokołem podpisania oraz do Konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących niesienia pomocy i ratownictwa morskiego wraz z Protokołem podpisania, sporządzonych w Brukseli dnia 23 września 1910 r.
Oświadczenie Rządowe z dnia 19 sierpnia 1964 r. w sprawie przystąpienia Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej do Konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących niesienia pomocy i ratownictwa morskiego, podpisanej wraz z Protokołem podpisania w Brukseli dnia 23 września 1910 r., do Konwencji międzynarodowej o ujednostajnieniu niektórych zasad dotyczących konosamentów, podpisanej w Brukseli dnia 25 sierpnia 1924 r., oraz do Konwencji międzynarodowej o ujednostajnieniu niektórych zasad odnoszących się do przywilejów i hipotek morskich, podpisanej w Brukseli dnia 10 kwietnia 1926 r.
Oświadczenie Rządowe z dnia 29 stycznia 1959 r. w sprawie przystąpienia Republiki Dominikańskiej do Konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących zderzeń oraz do Konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących niesienia pomocy i ratownictwa morskiego, podpisanych w Brukseli dnia 23 września 1910 r.
Oświadczenie Rządowe z dnia 26 listopada 1955 r. w sprawie przystąpienia Turcji do Konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących zderzeń oraz do Konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących niesienia pomocy i ratownictwa morskiego, podpisanych w Brukseli dnia 23 września 1910 r.
Oświadczenie Rządowe z dnia 23 lipca 1954 r. w sprawie przystąpienia Szwajcarii do konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących zderzeń oraz do konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących niesienia pomocy i ratownictwa morskiego, podpisanych w Brukseli dnia 23 września 1910 r.
Oświadczenie Rządowe z dnia 25 października 1951 r. w sprawie przystąpienia Haiti do konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących zderzeń oraz do konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących niesienia pomocy i ratownictwa morskiego, podpisanych w Brukseli dnia 23 września 1910 r.
Oświadczenie Rządowe z dnia 21 listopada 1938 r. w sprawie przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej i innych Państw do konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących niesienia pomocy i ratownictwa morskiego, podpisanej w Brukseli dnia 23 września 1910 r., oraz w sprawie złożenia przez inne Państwa dokumentów ratyfikacyjnych tej konwencji.
Konwencja o ujednostajnieniu niektórych przepisów dotyczących niesienia pomocy i ratownictwa morskiego, podpisana w Brukseli dnia 23 września 1910 r.
Ustawa z dnia 18 marca 1937 r. o zatwierdzeniu zgłoszonych przez Rząd przystąpień do konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów, dotyczących niesienia pomocy i ratownictwa morskiego oraz do konwencji o ujednostajnieniu niektórych przepisów, dotyczących zderzeń, - podpisanych w Brukseli dnia 23 września 1910 r.



Ratownictwo Lotnicze

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego



Ratownictwo Górnicze

Rozporządzenie Ministra Energii z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie ratownictwa górniczego
Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 2 sierpnia 2016 r. w sprawie kwalifikacji w zakresie górnictwa i ratownictwa górniczego
Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze
Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze



Inne

Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 września 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o udziale zagranicznych funkcjonariuszy lub pracowników we wspólnych operacjach lub wspólnych działaniach ratowniczych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 2002 r. w sprawie wzoru odznaki i legitymacji do odznaki wzorowego ratownika obrony cywilnej
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie właściwości organów i trybu postępowania w sprawach o odszkodowanie i inne świadczenia pieniężne przysługujące z tytułu uszczerbku na zdrowiu oraz w razie śmierci ratownika odbywającego zasadniczą służbę w jednostce organizacyjnej obrony cywilnej


Zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.
(Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483)
Rozdział III – Źródła prawa
Art. 87.
1. Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia.
2. Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego.

Jedyne źródło prawa na terenie Rzeczypospolitej Polskiej stanowią, akty prawne ogłaszane i wydawane w Dzienniku Ustaw i Monitorze Polskim, z wyjątkami określonymi ustawowo na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 197, poz. 1172 z późn. zm.).
W związku z elektronizacją aktów normatywnych od 1 stycznia 2012 r. Dziennik Ustaw oraz Monitor Polski wydawane są w formie elektronicznej, z zachowaniem kolejności pozycji w danym roku kalendarzowym.

Wortal ratujznami.pl nie jest źródłem prawa a elektroniczna wersja tekstów ujednoliconych ustaw może być dla naszych użytkowników jedynie materiałem informacyjnym i pomocniczym. Nie ponosimy odpowiedzialności za skutki działań podjętych w oparciu o informacje publikowane w sieci.
Dokładamy wszelkich starań, aby teksty prawne zamieszczane na Naszej stronie były zawsze aktualne.
Jednocześnie pragniemy poinformaować Was, że nie dokonujemy wyszukiwania aktów prawnych na zamówienie. Nie interpretujemy obowiązujących przepisów, jak również nie udzielamy wyjaśnień w sprawach związanych z ich stosowaniem.

Źródła prawa, z których korzystamy:
Dziennik Ustaw
Monitor Polski
Dzienniki Urzędowe
Internetowy System Aktów Prawnych – ISAP

Oceń ten artykuł

Custom FullCustom FullCustom FullCustom FullCustom Full5/53 głosów

668 total views, 6 views today